Tezat Günler
gitmelerinde çoğaldın içimde
Uysal meziyetlerim oldu
Kuruntulu gecelerimde
Acemi adımlarım takıldı sözlere
Asırlık şehirde
Akıl erdiremedim düşmelerime
Puslu camıydın gönlümün
Adını yazdım
Saçağında oturdum
Saltanatlı günlerimde
Servet dedim gözlere
İflas ettim kırık iskemlede
Söndü zaman
Cüssem eğik
Kırbacım özlem
Dışarısı soğuk
Ben dışardan soğuk
Puslanmıyor camım
Yazmıyor parmağım
Gidenlere alışmışım
Kalıyorum dedin ya
Gideni kendim yapmışım
Camıma can dedim
Dostluğu aşk eyledim
Soğuğu işitmedin
Sözümü taş eyledim
Canım kırık
Dostum kırık
Öyle çoktun ki içimde
Bugün yarını taşır sandım
Sandım...
Kendimi kendimle kandırdım
Fayda değil avuntum
İlletin ben oldum
Geldin sınırları aşarak
Aydınlıkta yarasam
Karanlıkta günışığın
Çarptın ışığa
Gittim ömrüne Eylül sabahı bırakarak
Şeytanı aldım
Ölümü bıraktım
Cennet olsun uyanmaların
Tezat günlerdeyim
Affedilmez düşlerdeyim...
(af dileyemem,yüreğimi asla affedemem)