Tohumun Türküsü Harman Yeri
Toprağı yarar türkü söyler gibi
Açılır yeryüzü, döner karanlık; ardında aydınlık çıkar üste
Ve sabahın ucunda uyanır saban
Toprağı yarar türkü söyler gibi
Öküzler koşulur boyunduruğa
Evlek evlek olan arazide
Köylü dayı tutar sabanın ucunu
Nasır tutan elleri
Toprağın kardeşi
Alnında ter, dilinde bir duayla
Sürer toprağı
Bekler tohum
Sabırla toprağa ekilmek için
Bir saban
İki öküz
Bir boyunduruk
Ve bir köylü
Birbirine ne güzel yakışır
Güneş erkenden toprağın alnında öperken
Saban yaşar günün ilk hamlığını
İlk yorgunluğunu
Köylü dayı
Avucunda saklı tuttuğu
Abrel tohumunu
Sessizce eker tarlaya
Ve
Toprak kucaklar
En derin yerinde, ekilen tohumu
Bir avuç buğday, bir yudum suda saklanır
Saban sürer toprağı, tohumu toprağı yoklar sabırla
Can suyu gıdım gıdım yürür köke
Günler sonrasında
Altın bir başak eğilir rüzgâra
Sabrın ve emeğin
En ağır uykusunda bereketleşir...
Yaz gelmiş, sararmış başaklar boy boy
Hilal orak elde parlar
Biçer tarlayı
Sapla birlikte başak düşer yere
Harman sapla dolmaya başlar
Harman yerinde
Döven döner ağırca
Toz kalkar
Güneş düşer taneye
Döven döndükçe
Ağır ağır çakmak taşlarıyla
Kırılır kabuklar
Ayrılır samanla taneler
Teç (saman yiğini)
Ay ışığında
Ya da gün ortasında
Yabayla göğe doğru savrulur
Estikçe serin yel
Sarı renkli saman rüzgârda savrulur
Samandan ayrılan
Ağır buğday taneleri
Harman yerinde sabırla, umutla buluşur
Doldurulur buğday çuvala, ağızları sıkıca bağlanır
Çuvallar imeceyle yüklenir
Sırtlara ya da arabaya
Yol değirmene uzanır
Kalan saman yığını,
Kışın mala alaf (yem) olur
İstiflenir mereğe özenle, kokusu mis gibi etraf yayılır
Yel esmiş; yabayla savrulmuş toz da, saman da
Her savruluşta biraz daha arınmış hayat
Çünkü bir kere uyanmış
Kuru toprağın içinde
Filizlenen tohum
Bekleyen o ilk çatlakta can bulmuş
Nadasa bırakılan tarlanın toprağı
Dinlenmiş birkaç ay
Güneş ve yağmurla yaptığı
Gizli sözleşmeyle
Hazırlarlamış yarını sessizce
Hasat zamanına
Bu hikayede
Çuvallar şişmiş taneyle
Terle
Emekle
Düğümü sıkı, yükü ağır, bereketi bol
Omuzda taşınan
Bir ömrün ağırlığı
Her dikişinde sabır saklayan çuvallar, sevincin hası olmuş
Ve harmanın kıyısında
Köylü dayının
Gözlerinde toprağın
Çizgileri
Ellerinde nasırın
Şerefi
Tütün tabağını açıp
Bir sigara sararken ağır ağır
Bakarken ufka
Uyanan sabaha
Filizlenen umuda gülümserken
Sofrasında birkaç yeşil soğanı ekmeğine katık ederken...
Mehmet Çobanoglu
20.11.2026
İstanbul
Künye · No. 365393
- Eser
- Tohumun Türküsü Harman Yeri
- Şair
- Mehmet Çobanoğlu
- Yayımlanma tarihi
- Son düzenleme