Tomurcuk

Ruhum yöneliyordu sana, bana sormadan

bedenimin talihsiz kaçma çabalarında..

Gözlerinin ferinde kalmaya hevesli

türküler dolanıyordu dudaklarıma;

sözlerim onlara takılıp düşüyordu

sanki ilk defa cümle kuruyormuşum gibi

cesaretimizin yeterince acemi yanlarına..

Hep gül istiyordum bakışların nemlenmeden,

sende gizli yanımı hüzünler işgal etmeden..

Kimsenin bilmesine ihtiyaç duymadan

sadece sevmeye çalışıyordum seni

omzum saçlarının özleminde bana ağır gelirken..

Bu yüzden hep senden bahsediyordu cümlelerim

bilincimin dışında bulut gibi sen birikirken..

Hep senle ilgili çıkmaya başlıyordu

iyi veya kötü, sonunun nasıl bittiğini,

bitip bitmeyeceğini bilmediğim,

hiç ama hiç bilmediğim masallar..

Umut edebilmek için artık sebep aramıyordu

yılgınlığımın o en kör yerindeki

denge tahtıma kurulmuş senden olma aşk..

Çünkü ışık basmıştı dehlizin tüm kalelerini

ve artık düşen yaprağın yerinden

yeşil yeşil tomurcuklar açıyordu ülkeme..