Truvan

Evvelce bilir idi bahar, işini

Toza bular idi cemre, dişini

Bozar idi çiçeği bal için, arı

Sayar idi gürzü bıçağı, börü.

Sever idi gök tengri, çocuğu

Açar idi devran, ucu bucağı

Savar idi çeri, soğuğu sıcağı

Tuğ idi otağı - buğu, gocuğu.

Göçer idi kervan - kuşku, azığı

Azı çoğu bilmez - yılkı koşuğu

Topuk idi şahlanan ata, tepiği

Aldı gemi azıya, hani bağı kazığı.

Biter idi zaman - yürek, ölü hazan

Yiter idi vatan - yolu çölü, duman

Ne sorar idi anadolu, kuşunu

Ne bilir idi taşa yatan, suçunu...

07 Sonay 2014