Tualim Sen Kokuyor Yine ...

Kısa bir vuruş

bir dokunuş ve

ufak bir darbeydin fırçamın ucunda ...

Ateş çiçeklerini önce

Ardından seni çizerdim usulca

Dokunumsu rötuşlarıma gizlerdim gözlerini

Bir doz mavi

iki ölçü yeşil ve

küçük bir damla lâcivert

Yeterdi bakışına

Bitiresim olmazdı niyeyse

Seni çizmeleri ....

Hep sen olmalıydın birtanem

Tüm dokunumlarımda

Sen

en tutuklu köşelerimde

Sen

her soluğumda...

Sana kokardı her kahvemin dumanı

Sevdamın tüm bordolarına

Yalnızca seni boyardı yüreğim

Ve sen olurdun hep

Sabaha çıkamayan akşamlarımda

Boyalarım , hazan uzatırdı fırçalarıma

Şarap rengi koltuğum islenirdi yokluğunla

Ben sana düşerdim resminin bir ucunda

Sönümsüz yangınlarımda

Bir dudak kıvrımında sabahlardım

Dalgalara kapılıp savrulurdum ötelerine

Durmaları unuturdum sen telâşlarımda

Kırmızı abajurumda canlanır

Bana dökülürdün dumanımsı

Bilsen

Nasıl çözülürdüm anılardan

Bir ben kalırdım

Koca evrenin ortasında

Bir de tualim .....

Yalnızca sen kokan

Yalnızca sen kokan ...