Türbedar

Azize

okudum avuçlarına yazdığın mektubu

diyorsun ki içime çöken bir ayna tasviri

yüzümü emanet ettiğim Ganj

ve sakıncalı sadakat

ellerini çok sevdiğim o karanfil

ve yakamdaki kimliksiz maat

yani siyah tuza yatırdığım beynimi

kör bir solucana yedirdiğim gözlerimi

en çokta kendime benzediğim yalnızken

Azize

diyorsun ki iki yüzlü hayat

yani göğün diğer yarısı sen

tamam da bu boğulmak neden

işte şurası mavi, orası yeşil

burası rüzgar, orası yağmur

halbuki bir kez olsun sevsen

orada kurulacak ülken...

Azize dinle

sanırım şubattı, donmuştu rüzgarın kum saati

şehrin haylaz ve kötü çocuğuydum ben

okunmazdı fanzinleri dokunduğum aşkların

kırık anlar işlevi, ürpertiler toplardım kuyularda

aruz vezninde ezgin bir şiirdim ama uslanmaz

yasak berfinlere su vermekten, bir mevsimin ağaca

bir ipin boynuma, asılması ki meşru

yazısız tarihinde su üstü söylenceleri

sentez yapmayan gözyaşları çiçeklerin

yüzüm hükümlünün tahrip edilen aynasıyken

uyuduğunda senin de kirpiklerin acıtıyor mu geceyi

Bak Azize

şahit ol ayağını bastığın yere

ruhuna emanet edilen bir şiirse intihar

kırılsın sanrıları şizofren yontuların

oradaydım bir kök, taş ve toprak

ödünç bir cesettim neresine dokunsan aşk

kemiklerle çatılan bu son türbedar

---

CC_