Türkü Yakamayanlar Yaktılar İnsanı

Sivas ellerine vardım sazım kırılır

Çamlı belleri şiir şiir bölünür

Tutuşmuş mısralarım bağrım delinir

Otuz üç aydınım kızıl imgelere gömülür..

Utanç tarihi,

İnsanlığın yüzünün karası

Bin dokuz yüz doksan üç yılı

İkisi’ydi temmuz’un..

Asla ses geçirmeyip

Kötülük geçiren

Resmi odalardan başladı

İnce ince

Kanlı ve kirli

O bildik hamaset fısıltısı..

"Din elden gidiyah!"

"Bu gün,

Kan kokuyorsun kan,

unutMADIMAKlımda!"

Dedi madımak’a,

Sivasın yorğun esintisi!

Vicdanı ve sevgisi körelmiş

Ak’lı selimi güdük

Bilindik o güruh

Cami çıkışında başladı tekbirlere

Ağızlarından akan salyaları irinli,

Kapkara ve isliydi yürekleri..

Hiç şaşmaz cumanın

Şaşırmış

bu yobaz korosu

Kuduzluğun son evresinde ki gibi

Başladılar bağırmaya:

YAK! YAK! YAK!

Ve yaktılar!

Tutuştu koca bir ülkenin yüreği ve

Henüz dönülmemiş semahların

Güvercin beyazlığının tortusu,

Sivasın yeline ve tarihine

Böyle karıştı benzin kokusu!

Yahu;

Büyük balık

Küçük balığı yutardı da......,

İNSAN İNSANI YUTARMIYDI,

YAKARMIYDI?

02:TEMMUZ:2022