Tut Elimi Dilimden de Yakınken

Belki

Bir gün sabah başlayıp

Akşam biten bir masamız olur

Üstü deniz sohbetli hani pusulasız

Heybeler dolu

Yükümüz azalır belki artar

Kim bilir liman bulur

İskelesine geçmişi bağlar

Yosun kokulu kadahlere gömeriz herşeyi

Mesele kavuşmakta

Ortalığı toplamadan koşmakta

Resti yemiş hayatı yaşam yapmakta

Erteleyebiliyor musun

Sırtını dönebiliyor musun rüyalara

Silebiliyor musun hayale yazdıklarını

Düşünsene

Biter mi o zaman koynudaki çiçekler

Belki

Sessizlik verir uykular

Dağınık kalmaz pencereler

Olur ya

Sahipsiz kuşlar bile

Üstünü örter gökyüzünde

Dilencin olur gözündeki çöpe

Mesele

Sarayı yıkmakta

Gönüldekini cennet yapmakta

Dili bozuk nefesleri sabahsız bırakmakta

Heybeler dolu

Yükümüz azalır belki artar

Tut elimi

Dilimden de yakınken

Tut ikimizi de gece üşümeden