Tütsülü Yalnızlığım

düşerken hüznüm

Eylül gibi sararmış resimlere

garip bir irkilme

düşlerimin ürkek gölgesinde

ne varsa yok ettim eskiye dair

hepsi eskiciye verilecek anıların içerisinde

susuyorum hapsolduğum vaktin gizeminde

{artık öyle eskisi gibi ağıt sesleri de çarpmıyor

baharın papatyalar açan lisanına}

Özgürlüğümün usunda koşarken

yalın ayak kelebeklerin yorgun kanatları

son Nisan sayfasını da araladım ömrümün

düşerken hüznüm,

bir kaç metrekarelik yalnızlığa

farkına varamadığım

ömrümün sonbaharına açılan gizemli son

aynalara sürgün

düş buğularımın vebali

açıkçası;

yenildim bir daha denememek üzere

arıyorum şimdi

göz uçu şafağımdam Ilık ılık bakan

bir tutam gece mavisi düşlerimi

sana benzeştirdiğim,

gülüşünle özdeşleştirdiğim

yarı ölümlü rüyalara uyanmak

berduş kaderin cilvesi

avuntum;

mısralar arası geçirgenlikleri,

zifiri karanlıklara boyamak

yine bir şiirin dizelerinde,

uykuya dalmak

omzumdaki hayalinin ağırlığına sarılıp

belli belirsiz ne hüzünler örmüşüm

sensizliğin dirilttiği sabahlara

kapıyorum şimdi gözlerimin gıcırdayan kapaklarını

bilmiyorum

hangi sahipsiz çığlıktan sekti susuşlarım

neyse;

tütsülü yalnızlığıma hasretleri sığdırmakta güzel

Fakat sen hep gül emi!