Tuttuğun Kalem

sessiz akşamlarda sensizlikle mücadele ediyorum

beni bende yaşadığım ben miyim? yoksa sen misin?

hüzün yüklerken duygularıma gözlerimi yaşartan

varlıkla yokluk arasındaki sınırda volta attıran...

hayalin süslüyor gecemi gülümsüyorum

odamın duvarları anlamsız bakışlarımla aydınlanıyor

bir hayalin yetiyor hayata tutunmama

boş bir kağıt ve bir kalem buluyorum

yazıyorum hasretimi,yazıyorum özlemlerimi

bunu yapan ben değil adeta sensin

senin elinde bir kalemim sanki

kağıt hayatım ben kalem dökülüyor harfler

ilk cümlem seni seviyorum oluyor

az önce boğuştuğum yokluğun karşımda oturuyor

onunla ilgilenmediğim için üzgün

görüyor ki sensiz değilim usulca çıkıyor odamdan

ben şair olmamam ve değilim...

aşkımın elindeki bir kalemim sadece...