Tuval..

kimsesiz köyünde bir çocuk

ufku bağrına sıkışınca

güneş

doğmadan önce tan vakti

kendini suya atıp intihar ediyor bütün ırmaklar...

o sırada

şehirden bir kadın

kendi dünyasını boyuyor

makyajında arta kalan malzemelerden..

kusuyor sonra renkler...

siyahla beyazın

birbiri ile yarışında

mavi arkada kalıyor çoktan

ve kırmızının geç olmuyor intiharı...

sonra adı kirletiliyor

arkada kalan renklerin..

ipotek ediliyor bütün tuvaller

ve bütün enstrümanlar hüznü söylüyor

çizilen her resmin ardından..

esirgeniyor ressamlar

müzisyenler gidiyor

ve ölü doğuyor şairler..

her biri

bir resmin içinden düşüyorlar

adlarına kazılan kuyulara

taa oralardan bağırıyorlar

enkaz yığını yüreklere vura vura

susmuyor

ve ölmüyor cem karaca'lar..

hepsi yeniden doğuyor güneş batarken

yeniden başlıyor

kendi tuvalimizde yeni bir çizim

tuvallere ilk önce çizilirken

ölü kelebek figürleri

ve gece oldugunda çoktan

yeniden şiir yazmıyor Nazım Hikmet RAN....