Üç Yüz Otuz Üç Vakit

evet..,

yine uyumadım bu gece de

biliyorum yine “kahve çok içiyorsun” diyeceksin

daha doğrusu yine söylemeni ne çok isterdim eskisi gibi...

evet… yine uyumadım bu gece de... hatta,

bilmiyorsun ama tadım hiç olmamasına rağmen

şekersiz ve çok daha sıkı, çok daha sert içiyorum şimdilerde

“yak bir cigara daha” dedikçe de ciğerim

sarıp sarmalıyorum çektikçe dumanı içime... biz niyetine

tütünümü de kendim sarabiliyorum artık... ne bileyim,

kesmiyor, kesemiyor yokluğunda sarılamadığım hiç bir raf dumanı beni

evet… tutmadı,

tutmadı yine uyku bu gece de

o kadar parçalanmış ve dağılmışım ki

inanmayacaksın ama yıldızlar saydı beni bu gece

ve sen... ve sen yine yoktun aralarında… nereden mi anladım,

hiç biri ama hiç biri gözümü alacak kadar parlamıyordu

anla işte yoktun aralarında, yoktun yanımda yok.. yok... yok

ahh…

aroması kahve kokulu teninde

köpük köpük dudaklandığım,

kürek kürek sandallandığım sevgili

cezvelensek diyordum yine bir közün çıtırında,

telvelensek, nefeslensek diyordum biz kadar yine aşk kıvamında

inan hatırına üç vakit değil üç yüz otuz üç vakit beklerdim bizi… beklerdim.