Ucu Açık Şiir

hayat pamuk ipliğine bağlıyken

ne beklenir ki ikimize dair

herhangi bir gelişmeden...

örümcekler gibiyiz

biz...

kader ağımızı örüyoruz.

elimiz kolumuz bulaşıyor

dolaşıyoruz.

bizi kendi batağımız sarmalıyor.

kafamızda hayaller...

beynimiz harıl harıl çalışıyor.

korku mu?

ne münasebet...

onunla ilişiğimiz tiz vakitte kesilecek.

evren boşluğu barındırmaz

yerine el yapımı yaşanmışlıklar gelecek.

kesin kati ve elbet.

nasıl ki

hiçbir yer den geliyor hiç bir yere gidiyoruz

hiç ve biriz nasıl ki,

söz de sahipsiz dereler gibi aktı...

aktı...

kolları iki yanda kaldı.

ucu açıktır bu şiirin!