Ucu Yanık Ayrılıklar

Ruhumun en ücra köşesi kırık dökük,

Sen gittiğin günden beri,gözlerim nemli,

Neden gidişin hala dün gibi aklımda,sevgili?

Yokluğunu suya yazmak kadar imkansız,

Gözlerim mağrur bakarken gözlerine...

Bir gün gelir anlarsın ki;vazgeçilmez olduğunu,

Aşkın ateş olup dökülmüştür yüreğe,

Ve öyle susarsın ki,sessiz çığlıkların duyulur,

Gidişinden sonra

Otobüs durakları arasında mekik dokumaya başladım

Her gün başka semtin durağında

Her gün başka bir otobüse biniyorum

Belki karşılaşırız ümidiyle

Ama yok sevgili yok

Bu şehir büyük ve insanlar acımasız

Hiç kimse anlamaz sevenin halinden

Artık seni bulamayacağımı biliyorum

Ne otobüslerde etrafıma

Nede yürürken yolda

İnsanlara bakıyorum

Çünkü korkuyorum

Ya başkasıyla görürsem diye

Aradan uzun zaman geçti

Düşünüyordum yine bir gece

Ve ağlıyordum sessizce

Öyle bıkmıştım ki kendimden

Tutup atasım geldi kendimi bir yerlerden

Sonra ne olduysa atıverdim kendimi sokağa

Öyle başım eğik yürüyordum tozlu sokaklarda

Ve sen bir an beliriverdin karşımda

Önce korktum irkildim

Sonra hayaldir dedim ovdum gözlerimi

Karşımda duran sendin

Uğruna deli divane ,

''Züleyha'' olup yollarına akran olduğum...

Sen duruyordun sevgili sen,

Bir kaç dakika önce yaşamaktan vazgeçen

Ölmeyi düşünen ben !

Şimdi yaşamak istiyordum

Aşkın en derin kara köküne

Seninle beraber inmek

Ölene kadar keşfetmek istiyordum

Çünkü seni çok seviyordum

Hemde eskisinden daha çok