Üçüncü Dilden Şiir

//Ve zaman yalnızlığı giydiriyor

Kefeni dar gelen yüreklere...//

Üçüncü dilden şiirler yazıyorum

Gelmeyen zaman dilimlerine bıraktım çoğu yanımı

Çoğu zaman çoğul ağlıyor tümcelerim...

Ve ben,

Bulutsuz bir günde yağmur oluyorum toprağa.

Sorsan;? yağmur olup yağmak mı?

Yoksa Bulut olup taşımak mı zor?

Bu hengameyi bilmiyorum.

Fitili tutuşmuş mayına bezenir kalbim.

İçimde boğulurum.

Cevapsız kalır tüm suallerin.

//Son rüzgâr savuruyordu saçlarını

Son dokunuştu dokunduğum hayaline...//

Dudaklarda çalınan son senfoniyi çalıyordu ayrılık

Hoşçakallarla süslü mahur bir besteydi çalınan

Başlamadan biten tümcelerin

Darağacına götürülüşüne şahitti yıldızlar

Karanlık bir elbise giymiş gece,

Ay yas tutmakta...

Sarhoştu gölgen gözlerimde

Kaldırımlarda kalmıştı izi gülüşlerin

Tutuk bir tetikte

Paslanmış bir aynanın öbür simasıydı gözlerin geceye

Hücremde kokun

Kokunda yangın

Ben

Yangında yanan nar-ı dervişi...

Şimdi lügatler dolusu şiirler döksem de yalnızlığına nafile

Tutuşmakta olan yüreğime kederli bir dokunuş

Dertli bir rüzgar savurur beni okyanus diplerine..

Seheri ayrılığında özlerken seni

Ayrılık bir daha tebessüm etmekte...