Uçurtma İskeleti

ayyaş rüzgarların öptüğü

darmadağın uçurtma iskeleti

güvercin çatılarının böldüğü

kasığı ay ışığı

gri gökyüzümüzde

kapılar açılır

kapılar kapanır

ufak sessizliklerde

kar durmaz kesiğinde

şubat şiirlerinin

kapı önlerinde

çarmıha gerilen şairler

balkon demirlerinde

evler

odalar

pencereler

koridorlar

rüya adına örgütlenemez ve katiyen sevişemez

gerçekliğe ihbar edilmekten korkarlar

masallar lekelenir

anlatılmadan

sökülen halılarda

rutubetli şairler

yağmur duvarlarında

resimler

hayaller

dün adına intihar edemez ve katiyen ana dönemez

unutulmayan kadın yüzünün kırıldığı aynalarda

darmadağın uçurtma iskeleti

salar iplerini

içimizin kuytu ferahlığında