Uçurum Modu

Zaman,

kendini silmeye çalışan bir dosya gibi

kaç kez yeniden adlandırsak da

aynı boşlukla açılıyor her sabah.

Bir ben mi kaldım

bu piksel piksel çözülmüş çağda

renklerini kaybetmiş bir mevsimin

siyah beyaz fotoğrafına hapsolmuş?

Hayat, gri bir jpeg gibi sıkışıyor

bilinçaltımın düşük çözünürlüğünde,

Şimdi seni aramak

biraz daha kaybetmekle eş değer.

Odamda yankılanan bildirim sesi:

bir hatırlatma belki, ya da sadece

başka birinin yaşamından

taşan bir yankı sadece,

ama beklenen hep aynı kişi.

Sanki varlığımın ucunda

açık kalmış bir sekme gibi,

kapanmayı unutmuş bir his

oysa ki aşk dediğin şey.

Bir sokak lambası sabaha direniyor,

hep aynı ışıksız yere yanıyor

ve ben, o karanlıkta

kendimi bulamıyorum.

Bütün konuşmalar taslak,

bütün sevgiler çevrimdışı.

Bağlantısı kopmuş bir düzlemde

bir yüklenme çubuğu gibi

yarım kalmışız birbirimize.

Ve şimdi

uçurum modundayım:

ne düşüyorum,

ne çıkabiliyorum kendimden.

Bir sigara gibi sönüyorum

usulca,

avucumda tutamadığım

o son kıvılcımla birlikte.

Sessizlik,

en son gelen mesaj gibi:

görüldü,

cevap yok.