Uçurumun Kenarında Yalnız Olduğum

Vakti zamanında

elime bir kağıt parçası değdi o değiş...

Neden insan geçmişe saplanıp kalır?

Bir süre sonra duyduğum sesler

tek bir kelimeye

tek bir emre dönüştü;

'Uyu!'

Parmaklarımla kavrarken emaneti

heyecandan ters tuttuğum

üzerinde miydi yazılı 'Melek' ismim

Döndürmeden sözü peşinen

şu özlemim ahhh şu özlemim

günbegün yaşanmakta

bakıp da görmeyi bilmeyen

neye baktığını anlatabilse

Rüya işte deyip geçmekteyim!..

Yazmasının ucuyla

silerken göz yaşlarını

anamı avluda ocağı yakarken bulurum

üstündeki fistanın renkleri solmuş

yanında bir leğen hamur

belli ki bazlama yapacak

oklavayı bırakmadan

kollarının arasında

çocuklar gibi öpülürüm

Ne kadar uyuduğumu bilmiyorum

ve tekrar dalmışım

...Arnavut kaldırımı üzerinde

salına salına yürüyorum

kocaman kara gözlerim

ki insanı delercesine.

Uzun dalgalı saçlarım

arkamda dalgalanı veriyor kapkara sular gibi

...bir figüranım şimdide içini döken

Böyle karşımda görünce

bacaklarını bükmüş

dizlerini çenesinin altına kadar çekmiş

ellerini de dizlerinin altından kenetlemiş

saçları kabarık

gözlerinde korku

Var mı ki izaha

zor kadınım

ben,'Kader, ne yaparsın!'

gözümün nemi

takılmış şiirimin gergefine

bak ki anlamaz göz kapaklarım

bocalıyor kendi dilince keşkelerim

yakalamışken hüznü çocuk yüreğim

bağrımdan var git diyemem

cümleme noktayı koyamam

Ahh ah olsaydı yanımda şimdi

ana kucağı... ya baba ocağı

yarenim

yoldaşım

dönüşsüz yolcum

duygularım sevdiklerim

Soğuk toprağı yorgan yapar mıydım

cennete çevirirdim inanın ki cehennemi

içinde bir ömür kalıverin derdim

İyi ya!

Mana dünyası benimkisi

depreşecek elbet tekrar tekrar

can candan ayrı sunmuş buseyi

dolduramadı ki söz yaşlarımı

sırça kasemde ödeşmesi

Hükmet dilime ne olur!

bir dakikada nasıl olur

burukluk ve sevinç

İnsan tuhaf oluyor

hep bir eksik eteğe dökülüveriyor

kendi içinde aksine büyüyor

vücut buluyor

birden siliyor varı yoğu

sonra mı

gözden kayboluyor

ortalıkta yoktum sırdım diyor

Laf aramızda hani

aşka bile tamah ederken

sinirimi bozan despotluğum

daha söz tamamlanmadan

kendi tükürüğünü suratıma yediriyorum

etrafıma bakıp kimseyi gösteremiyorum

hangi biriyle başa çıkacağım ki

Üsteleyip durmayın!

rüyamda gördüğüm

benim kendi uçurumum

anlayana elbet bu yazdıklarım

bana mısın demiyor bu satırlarım

gelecek bende düğüm ilmek

tutarsızlığı ile diz boyu

gerdikçe geriyor bam telimi

bir yalancı arıyor şahit

offf offf baydı içimi!

Demem o ki hayalin ipi

düş kurmak güzeldir, sal..

Ama düşleri yaşama geçiremeyince

düş kurmaktan yoruluyor insan!