Uçuşan Kağırt

Kuşluk vaktinde başladı rüzgar;

Gazeteler,yapraklar,zayıf olanlar

Koştular yakalamak için onu,

Belliki denizden almıştı gücünü.

Mezarlarda yatan ölülerin kokusu

Tüm yeryüzünü sarmaya başlamıştı..

Dağ yoluna giderken aldı kucağına

Beyaz renkli küçük kağırdı

Beşiği sallarcasına salladı onu.

Korkusunu duyurmak istemişdir

Tarlada çalışan genç ırgatlara.

Ne ovadaki hayvanlar,nede onlar

Duymadılar kağırdın imdadını..

Kızların saçları savuran,

Eteklerini uçuran korkunç nefes

Biraz olsun dinlenmek istediğinde,

O düşmüştü bir okul bahçesine,

Bir süre yeşil çimenlerin üzerinde

Oynamış olsada,sevinci kısa sürdü.

Üşüşmüşdü üzerine fırtına

Rüzgarın daha masum olduğunu düşündü,

Deniz kocaman gövdesini vuruyorken kıyıya

O küçük çakıl taşlarıyla kavgadaydı,

Dövülecek; hatta öldürülecekti.

Elbette sustu fırtına,kesti sesini

Şimdi usul usul düşüyor kağırt

Toprağın üzerine uzatılan kefenli ölü gibi,

Uzanıyordu üzeri açık mezarın toprağına..

Bu kadar hızlı yaşamışken hayatı,

Sürüklenmişdi karanlığın ortasına,

Birdaha hiç bir rüzgarın,hiç bir fırtınanın

Onu yattığı yerden kaldırmaya

Gücü yetmedi...