Ucuz Ölümler Ülkesi Anatolia- 15
“Şiddet, yetersizlerin son sığınağıdır.” Isaac Asimov
1
Zorbalık üssü Anatolia’da
peşin işleniyor suçlar
yalın ayak yürüyorken sokaklarda, yolda, çarşıda,
herhangi bir yerde ve anda.
Acılar kavmi Anatolia’nın hafızasında
çoğalıyor öldürülenler.
dijital anıt sayaçta kadın isimleri.
Özge’can Aslan, Şule Cet, Pınar Gültekin, İpek Er,
Rabia Naz, Kübra Yapıcı ve diğerleri.
çoğuna intihar süsü vererek şekil yapıyor Anatolia.
misalen Garibe Gezer ve niceleri.
karnında bebeği Goncagül Arslan,
toprağa bıraktığı not ile intihara giden.
bebek ile intihar!?
Yaşam mönüsünde, bol deterjanlı kahveden
ihmalde mahir simyacı lügat.
her 5 kişinin ortalamasıyla
aptallıktan ya da kimsesizler yurdunda kimse’sizlikten
sessiz sedasız boğulan ‘Arda’ bebek.
Bilinmez sebepsizlikten 21’inde Rojin.
Ekim karasında mavi bir deryanın kıyısına itilerek
eril ölümlerden biri ile.
Ve çocuklar.
ülkemin Ağrı’sında mavi çiçek gözlü Leyla.
Gülnar’da solan Müslüme Yağal.
Dicle kıyısında taşlarda solan Narin
Gözleri mimlenen cevapların körlüğünde
elif, lâm, mîm lafzına batıl
adı nokta ile henüz 6 yaşında nikâh verilen (H.K.G.)
Bıyıklı devletin akdinde
Zeytinburnu sahilde, karanlık sularda
sessiz ve çaresizce boğulan ‘Hifa.’
Herkesin bildiği üzre onlar,
kör edilen hakikatin gözleri önünde
herkesin yok saydığı üzre
kirin ve kanıksanmış çürümüşlüğün içinde
ö(ldü)rülmüş değerlerin peçesinde
ilkin insanların sahipsizliğinden
herkesin hiç kimse olduğu
onlar kadın iken celladına eş kılınmış
onlar ana iken kahır görmüş
onlar çocuk iken hayat nedir bilmeden daha
dünyadan bihaber, bir deyyustan olma istismar.
şirret bir kahpelikten eril.
2
Deneme yanılma tahtası Anatolia’da
her ölümlü musibetlerden sonra alınıyor tedbirler.
gelip okullara da dadanan şiddet ile
hoyratça kıyılan canların
oturma sıralarında dolmaz boşluğu.
omuzlara hizalanan eller ile başlayan maarif saatlerin
hayata çocukça bakan ürkekliği.
ümüğü sıkılan tevhid-i tedrisat’ın
nostaljik bir anımsayıştır
adı artık mahalle olarak geçen köylerin
unutulmuş enstitüleri.
okullarda hedef noktaya taşımalı alfabeden
daha hızla varıyor akran zorbalığı.
Yatay linçin mobing merkezi Anatolia’da
kinli zamanın kanlı ellerinde
sırtından vurulan Fatma Nur Öğretmen’den
‘ırmak’a varan sürgünde intiharlar.
Harflerle büyümeyi öğret(m)enlere
kırk yıllık köleliği hiç yere d/eviriyor mahpusluk.
Ey buluğ yaşın cenderesinde sesinden vurulan abece!
müfredatını yitiriyor sözcükler.
biat ettikçe yüklemler gizli öznelere
d/emir kipleriyle kurulan cümlelerde
tonu kana dönüşüyor sevilen kırmızıların.
3
Ey, acılar kavli Anatolia!
Söyle;
mesela bir ölüm kaç doğuma bedel,
öldürülenin ardından yaşamaksa,
kaç kişi ölü kalıyor hayatta?
Ey “Bebekten katil yetiştiren karanlık!”
Ey, tarifsiz çürüme!
söyle nasıl iyileşir,
kalanların b/ilenmiş bıçakta izi ağır sancılar,
c/an harıyla k/an tutmuş yaşanmışlıklar?
Mesela, nasıl bırakılır kör bir bıçağın paslı ucuna
gencecik ömürler.
sefil sokakların kanlı dişlerinde
kim anlayabilir geleceğini yitirenlerin hayal/t kırıklığını?
Mesela nasıl açıklanır bıçak uçlu ölüm hıncı,
nasıl kalır, dehşetin döşte yarası, demir kesiği
ya da serseri kurşunun kalplerde bıraktığı ebedi acı?
Uğurlanıp gidenlerin ardından
mesela yeniden nasıl gidilir
hep yanacak kırklanmış son mum ile
acıda duran ölmüş evlere,
içte devinip duran anımsayışın dehşeti içinde
nasıl bakılır kederli eşyalara,
nasıl dokunur insan
daha üzerinde ten kokusu kalan giysilere,
sonra gözler nasıl yumulur
karanlığın girdabında sabah olmaz yarınlara?
D/olmaz yeri hiç,
sofralarda boş bir tabak ve kaşığın verdiği boşluk.
korkunç suskusu kalır geriye
her bakıldığında telefonda duran isimlerin.
adların ağırlığı çöker üstüne
ve arayıp sesini duyma isteği jilet gibi keser içini,
el varamaz silmeye.
Düşer insan resimlerdeki donmuş anı denizine.
batar özlemin kaosuna
sessizliğin sonsuz derinliğine.
dayanmaz, kav olur yürek.
Sonra, hayata kaldığı yerden devam etmenin yükü
çöker insanın üstüne.
günlük işlerin telaşesinde
bir yerinden yeniden tutunmanın isteği
dikiş atar yaşama.
Sorguladığın ve anlamaya çalıştığın
ölüm ve hayat; yaradılış ve varlık
ruhuna yapışan akıl ve duygular
tok tutar yaşama açlığını.
donuk nehirler gibi ağır ağır çözülünce buzların
alışmanın sabırlı ellerinde
gülmeye yeniden başlamanın mahcupluğunda
gelip mıh gibi çakılır aklına o en sevdiklerin.
4
Ey rüyasını yitirenlerin hayal/t kırıklığı Anatolia
bakışları kanayan kentlerde
en can yerinden boynu kırılır karanfillerin.
Ey “Bebekten katil yetiştiren karanlık!”
kinli zamanın kanlı ellerinde çoğalan kir,
sefil sokaklarda durmadan t/ürüyor köpek dişli kötülük!
Ey silueti taşlarla kırılan ‘Narin’ yüzlü sular,
yan bakılan merhamet ‘Atlas’ı.
Ey *gözleri doğum lekeli dünya,
kalbi yanık *‘Yasemin’ ko(r)kusu
hüzün sesli yüzlerde hayf.
ey ocağına ateş düşen oğulsuzluk.
kuş sesli sadalarda yiten ömürler,
ceberut ölümün hıncı yetmezmiş gibi
kalbini de kırıyorlar mezar taşlarının...
Güney
“Bebekten katil yetiştiren karanlık!” Rakel Dink
https://www.youtube.com/watch?v=00gD5rXYfKU
Ölülerimizi “sık kullanılanlara” ekliyoruz.
ölülerimize ölülerimiz ekliyoruz. şans eseri yazmıyorsa adımız bir sayaçta birhan, ben bunu hep “antisayaç” olarak okudum yani sayılamayan, sayılmasın hiç aman sahi biz kaç darbeden sonra ölülerimiz oluyoruz.
erkek ve kadın, iki farklı hayvan. ve kuraldır öldürür hayvanlar âleminde güçlü olan. mesele bu değil, mesele başka. niye sevsin pembe tülleri kırmızı pancurları ve niye aynı evde yaşasın bir fille mesela aha kırılacak bir vazo birazdan.
bir yatırımcı değiliz, tamam öncesinde büyük hesaplar, planlar, bütçeler filan ama sevmek diye bir şey var, geçelim dersen o da var bize çizilmiş kalın çizgiler, gerilmiş ipler var alnımızı kıllı elleriyle karalayanlar yetmedi komple silenler çaresizlik var birhan bak: türkiye’nin güneyinden üzücü haberler geliyor türkiye’nin kuzeyinden üzücü haberler geliyor türküye'nin doğusundan üzücü haberler geliyor türkiye’nin batısından üzücü haberler geliyor türkiye giderek üzücü bir habere dönüyor…
sevmek dedin ya, aklıma oscar wilde’ın bir dizesi geldi bak! “çünkü herkes öldürür sevdiğini” diye ama öldüreceksek sevdiğimizi oscar sevmek niye? ama bundan da önce aslı, bundan da çok önce başka bir şey var, boynumuzda asılı olan. koy kadını bir tarafa, koy kadını bir tarafa koy kadını bir tarafa, var. âdem var ve onun kaburgası filan. sayaca gelirsek sayalım bir de bu yandan: türkiye’nin güneyinde bir adam yere çömeliyor. türkiye’nin kuzeyinde bir adam yere çömeliyor. türkiye’nin doğusunda bir adam yere çömeliyor. türkiye’nin batısında bir adam yere çömeliyor. türkiye giderek çömelen adamlara benziyor.
onların dikliği bizim yataylığımız pornografik bir görüntü verebilir. değil! çömelmek yani pişmanlık yasası, kendimde değildim içmiştim safsatası çömelmek: törelerimiz böyleydi ben istemezdim filan çömelmek: bana karılık yapsaydı çömelmek: telefonla konuşmasaydı çömelmek: boşanmasaydı onlar koca, onlar baba, onlar sevgili onlar devlet. eşitlik istediğimizi sananlar yanılıyor kim eşitlenmek ister hırsızlar ve katillerle birhan!
sana bir şey diyeyim mi aslı? cinsine koduğum derdi benim dedem kendi cinsine. yani cinsiyete bölünmeden önce öyle kalsaymışız ototroflar gibi filan. koyuyor insana tabii. bazılarını “insan” hanesinde sayarken belki de şöyle bir şey: bir düştü insan bir zaman hurafesiyle yaşıyoruz ondan arta kalan.
kadınların kaburgadan yapıldığına kadınları bile inandıran neydi birhan? asıl mesele diyorsan buraya dönelim, şimdiye söyle artık başımıza bu işleri açan yine erkekler değil miydi? dönelim van’da bir kadına, dönelim mardin’de, dönelim izmir’de dönelim birhan bak geç oluyor hava kararıyor evimize dönelim bize bunları söyleten neydi, gülerken ağız kapatmayı, ağlarken saklanmayı her lafa karışmamayı, yazmamayı birhan, çizmemeyi bize dayatan kimlerdi giydiğimiz etek boyuna, doğuracağımız çocuğa karar verenler kim kadınlar ilk sevişmesinde neden babasının yüzünü gördü küçücük kızlar dedesi yaşındaki adamlarla neden neden genelevler var neden hep bir kadın otobanda ütü reklamında bir kadın çıplak otomobil fuarında bir kadın öyle arabalar üstünde, neden doğum günlerimizde bize mutfak robotu hediye edenler kimlerdi şakağımıza silahı dayayanlar kimler, kimlerdi birhan?
televizyonu açtım güzel bir kış sabahı güneş öyle tepede sanki her şey aklanmış basbayağı tepede bir adam karısını eve kilitleyip sigara söndürmüş bir kadın birhan bak doktorlar söylemiş, bebekle yalnız bırakmayın demiş haklısın neden sevsinler pembe tülleri, iki ayrı tür neden illa bir tamamlanmamış bir evrimin projeleriyiz belki de
zıvanalı geçme tekniği nedir aslı bilir misin? bak öğren bunu. çünkü bu şiir birbirine geçmiyor. acıyor, soğuyor, acıyor, soğuyor, acıyor, soğuyor. bitişmiyor. birinin acısı öbürüne geçmiyor. bütün kadınlara bundan böyle başka türlü “ateşli” olmayı “şiddetle” öneriyorum aslı çıkıp iki oda bir salondan ateşli silahlar elimizde, uma’nın kılıcı belimizde, savunma ve dövüş sanatlarında ustalıklı. anitsayac’ta bu kadar kadın ismi yeter, yeter artık, yeter çıkalım zıvanadan.
Birhan Keskin Aslı Serin
Eyvallah Güney .