Ufalanan Can

içimde tren

yine yolsuz, yolcusuz

tenha peron

beklemede

karanlığımın soykırımından kurtulmuş

bir iki yıldızlı hece aranıyorum

akıl sır ermeyen bu alem

bazen deviriyor, bazen okşuyor

şiirler gibi

bazen, savaşçı, hırçın

bazen, bir yaz rüyasını anlatan

bazen, göğüs kafesini sıkıştıran hüzün gibi

bazen boynu öpülen kadının titreyen kirpikleri gibi

bir, sprial alem

bazen, bir dağ evinde piyano çalmak istiyorum

eski bir efsaneyi uyandırmak için

bazen, kalabalık bir barda her an bayılacakmış gibi

bomboş durmak

ne düşündüğümü bulabilmek için konuşuyorum

kerelerce okusam da

anlayamadığım kitaplar gibi bakınıyorum çevreme

bir cenin, gün tozunu almamış henüz

tekinsiz bir şeyler var aklımdan geçenlerde

Nilgün Marmara sesimde ki çamuru alkışlıyor

kalabalık bir caddede kendime geç kalırken ezilmiş gibiyim

kronikleşmiş nihilizm

neşesiz bir loşlukta bilincim

heybesi boşunalık öyküleriyle dolmuşsa

bir eskici ne arayabilir karanlıkta

can sa can

işte aranızda

anlam bulmalıyım bu akışkan zamana

yağmur tanesinde ece

uç uç böceğinde şiir

karıncanın taşıdığı buğday

mısırlı rahibin asası

bir karganın kocamışlığı olmak istiyorum

incinmek, bumerang günlerin yaşattığıysa

dilde yalan, tenimize yapışan hırs

şirretin karanlık bakışı

kentin kulelerini sıtmalı gibi titretiyorsa

haberi bile olmadan kirleniyor insan

işlediğimiz suçların ortak adı

yalnızlık

iyi ki gökyüzü var

seni ve beni hala seviyor

kan rengi sonelerimize rağmen

yaşanmamış aşk masallarımızı biliyor

çekilmez dertlere yakalanmadan

canım ufalanmadan

seni bulmalıyım

iyilerin sabrı bu kadar örselenmemeli...