Uhrevi Sensizlik

ay kızıl

bulutlar şahit

bedenim yalnızlığımla sevişken

kocalıyorum giderek

rengi geceye benziyor tenimin

mağrur yaralarım kanlı/bıçaklı

avazım çıktığı kadar ölüyorum

uhrevi sensizliğe yanık...

//

gitmek fiili yola çıktıysa eğer

gidecektir giden

alışıktır

gitmiştir

//

iyi'kilerim suistimalde

uzun ömürlü cümlelerim bertaraf

ve

ay'ın yıldız ile şakıması

ürkeçliğime dokunuyor

inanmak özlüyorum

biri beni kandırsın ne olur!

ağır/ve yorgun

sen dolu hayat eskiyor içimde

kumbaramdan taşan belkilerim

ve

heybemde birkaç sarı lira

gidiyorum

son elde bozduğum sevdam ile..

ikibin10

ağustos

İstanbul