Umarsızlık Payı

kendini bilmez oldu mevsimler

uzak yangın küllerine kanmaz gönlüm

ağaç dalları karamsar bakar yollara

usulca yanyana koyarım ölümle gülü

hiçbir hayat bilinmez ölümü hariç...

zamanı kandırmaktır umut etmek

renksiz düşlerle hasretlere zincirli

güneş altında hastalıklı gövdelerde

esmer kokular yayılır toprağa

aşk dolu bir dut ağacının altında

son nefesimde anladım bunu...

seni ve beni uzak sanırlar birbirimize

bırakalım sansınlar

sessizlik ve suyun mütevaziliğiyle

onardığımız yalnızlıklarımızı

rahat bırakalım en azından

en azından senin için

pencerene bıraktığım

umarsızlık payında çocuk ellerim

okşuyorum rastgele her gün

bakışlarını...