Um(n)ut'un Dönek Harfleri Şiiri - Mehmet Alagöz

Yakama kenet iki el

birinde terk, birinde kal

kötürümdür aşk.

Salsan gönül kepenek,

bağlasan akıl serpenek.

Vay be hayal gözlerine

yandığım öpenek,

sen çıkma emi saklı dergahından,

tutuşursun elbet bin ahımdan.

Geceye ilişik yüzüne örge

manasız donuk bakar gözlerime özge gözlerin.

Ateşe vursa duman vermez ayrılığın,

ki çıkanlarda batarken acı acı,

aşka atıf gelsem söze,

yükle sen gamı öze,

nicedir batar atlas çiçeklerin.

Salarım iplerini her gece

serpantin sözlerin atonal dizelerine

tutuşursun elbet bir hecesinden.

Sersefil hayatın adı sen değilsin,

adı geceye um(n)ut dolduran kadehlerin

dönek harflerinde.

Birer birer dökülürken sevdiklerim ve sen,

ne zaman dalımda bir kış yalnızlığı olursan ardımda,

bende düşerim paslı kar kefenimle göğsüne.

Bir virgülle işaretler bizi toprak,

önümüzde vardı, ardımıza da konacak.

Bir vakit izler bıraktığımız zamanın anında.

Tutuşursun elbet ardıma vicdanın ağıtlarından.