Büyümedim Ben

Çokça bahar, bir hayli güz geçti.

takvimden dökülen sayfalar değildi yalnızca.

gözlerimden dökülen yaşları saymazsak.

kaybettiklerim saçlarıma düşen aklar kadar değil belki ama

aklımla fikrim kadar işte.

Ben annemi, ben babamı, ben çocukluğumu...

Soğuk bi toprağın altına koyup,

yemyeşil bir cennette bıraktım.

dönüp arkama bakamadım.

çünki baksaydım, o toprağı ellerimle tekrar kazar...

ben büyümek istemiyorum anne diye bağarırdım.

babam duyardı sonra..

korkma maymunum biz burdayız,

sen kimin kızısın derdi.

Ağlamıycam hayır, aklımla fikrimdiniz belki ama

en değerli şeyi bıraktınız bana geride.

ben yıkılmam.

büyümem ömrüm olduğunca.

e kardeş dedik, abi dedik bağrımıza bastık.

neden, hayatta kendimi bildiğimde,

gördüğüm ilk çehre olursunki!

ben nasıl büyüyim şimdi?

a benim umudum..

Herşeyi olmadan yaşarda bu beden.

sen olmazsan iflah olmaz.

umudunu kaybettimi insan, işte o zaman büyür.

ben seni kaybetmedimki.

sen benden gitmedinki.

Şükürki, şükürki, çocuğum ben...

aklım yok, fikrim yok.

ama umudum var.

Bigün biz yine bi aile olucaz.

bi bilinmezlikte...

ben tam olucam.

anneme koşucam, babama sarılıcam.

abimle sarılıp hep çocuk kalıcaz orda.

sonra annem birer salçalı ekmek yapıcak.

kapı çalıcak, babam elinde dört köşe bi çikolata giricek kapıdan...

Ve biz yine o çikolatayı dörde bölücez.