Umudun Cephanesi

Gelip gitmekmiş kader

Taksiratın gözleri de kör

Ölümün öncesi üç günlük ömür

Diyen de yok ki bi dur,

Ne öncesi belli ne de ertesi

Uydurulmuş bir sırat köprüsü

Kim geçmek istiyor ki

Bana hiç sorma hiçliğin gölgesi,

Şu insan acayip bir varlık

Kaybolup gitmiş içinde bir yalnızlık

Dışında da bir kuru kalabalık

Yat kalk yat kalk sonu acımasızlık,

Buz tutmuş gönül bahçelerini

Karakış sanki tüm mevsimleri

Zaman merhametsizliğin ta kendisi

Sözüm ona güya merhemi,

Kandırdık biz bizi hep her seferinde

Arzular özlemlerin darp hanesinde

Bilmeden koyduk yokluğun çerçevesine

Sanki umudun cephanesini de...

* Berlin, 05.02.2026 *