Umut

Galiba bir çırpınışın ayak izlerini takip ediyorum amansızca,

Pamuk ipliğine bağlı, kafamı gözümü yaran taş parçasını taşıyorum yıllardır,

Her yorgunlukta, mutsuzlukta başım önümde eğik,

Kale duvarının dibindeki dilenci gibi,

Bazende yaşamın kıyısında kenara inşa edilmiş gecekondu gibi,

Kiralık hayatlar yaşıyorum,

Ve amansızca savruluyorum boş sokaklarda,

Kimsenin evine almadığı köpekler gibi.