Umut Etmek Yasak

 İçimin bir köşesinde

Kimsenin uğramadığı

Şehir efsanesi bir yer var

Benim bile uğramaya cesaret edemediğim,

Yalnızca uzaktan izleyebildiğim.

Canım her acıdığında,

Dönüp o yere bakıyorum

O ilk acıya.

Hatta her yıl dönümünde

Kutladığım da oluyor o günü!

İlk ölümüm o zaman olmuştu

Bir daha asla o günkü halime,

Acıdan önceki halime

Dönüş mümkün değil bunu biliyorum.

Belki de böyle olması gerekiyormuş deyip

Kendimi avutmam gerekiyor

Bu kadar kendime uzakken hem de

Terk etmek de işe yaramıyorken şehirleri

Aramaya bile mecalim yokken kendimi

Teslim olmuşken hüzünlere

Vaktimin dolmasını beklerken

Umut etmek yasak bana!