Umut Kırıntıları

Dünya dönüyor ama sanki tersine 

Herkes koşuyor ama nereye 

Gözler yorgun sözler kırgın 

Haberler hep aynı kayıp acı savaş 

Dünya ağırlaşmış omuzlar çökmüş 

Yollar uzun yorucu ve güvensiz 

İnsanlar birbirine yabancı 

Gözlerde ışık değil sadece sis var

Umutmu dedin o da göçmüş sanki 

Valizini toplamış gitmiş uzaklara 

Geride kalanlar sorar kendine 

Bizmi kaldık yoksa bizdemi gittik 

Ama dur...bir ses var hâlâ 

Enkazın altından gelen ince bir tını 

Bir anne çocuğunu sararken 

Bir el uzanır düşene 

Parkta oturan yaşlı bir adam 

Elindeki simiti aç bir çocukla paylaşıyor 

Bir hemşire gece nöbetinde hastaya geçecek diyor 

Bir öğretmen tahtaya yazıyor 

Yarın bugünden daha güzel olacak 

Belki dünya düzelmiyecek yarın 

Belki insanlar dahada sertleşecek 

Ama sen vazgeçmediğin sürece 

O Umut ölmez sadece uyur 

Kötülük gürültülü umut sessizdir 

O yüzden duymak için kulak vermek lazım 

En karanlık gecede bile yıldız yanıyorsa eğer 

İşte o yıldız sen olabilirsin.