Umutlarım Ölüyor

Ansızın bir duvara çarpıyorum

kuşlarım ölüyor

kaldırım kenarlarında.

Yapraklarım dökülüyor

büyük sulara gömülüyorum.

Yarınsız bir yaşam için değer mi hayal kurmaya?

Bu kadar açık olmasaydı ufkum,

hayal ötem büyümeseydi benimle birlikte

icad edebilir miydim sevgiyi ve aşkı?

Senden, bir ben! çıkarabilir miydim,

ya da benden bir sen?

Şiire karıştırmasaydım sevgiyi

banamazdım parmaklarımı insan ruhuna.

Ruhsuz insandan

ne sen olur ne de ben bu dünyada.

Sıfatsız isimlerle çoğalırdı yaratılan

Ne kuş olurdu ne kelebek.

Beklemek olmasaydı ve de özlemek

ne yol ederdi kervanlar kendilerine dağları

ne akbabalar nasiplenirdi leşlerden.

Kuzgunlar gene şahin sanırdı yavrularını

evrene salamasaydık sevgiyi.

Benim dağlarım büyüktür ey insan!

Ki; o dağlara is düştü.

Sis düştü.

Aysızdır boz alanda toprağım.

Karanlıktır şimdilerde...

Denizlerim sığmıyor atlaslara

Yaylalarımda biten otun yeşilini aklın almaz.

Ya akan sulara ne demeli?

Bir de serçeler ölmese o dağlarda...

Özlemim çoğaldıkça

umutlarım ölüyor dizelerimde

avuçlarında ben kalıyorum,

benden arta kalan

sevdam kalıyor.

Beklerken ölüyor kuşlar.

27. 29/ 08. 2009 İzmir

?sonrası mı ? Sonrasını ben bilirim?