Umutsuz Salıncak

Salıncak kurdum yıldızlara

Saadet düşleriyle sallanıyordum

Dünya ayaklarim altında

Göklerde düşlenen ama

Bakıldığında

Dipsiz kuyudan farksızdı dünya

Kimileri kuyudan çıkardı

Kimileri hapsolurdu ömür boyu

Bense ne hapsolmuş

Ne de çıkmıştım kuyudan

Sendeleyip durmuştum kendimce

Derin bir sızıydı benimkisi

Düşüncelerle ve hislerle başbaşaydım

Umutsuz saplantılarla

Yıpranmış bir hayattı sanki yaşadığım

Ayrılık acısından kurtulmuş

Unutmaya yüz tutmuştum

Korkuların içinde aşkın varlığını

Parlıyordu İstanbul alemde

Muhteşem ahengiyle

Günlerce aylarca

Seyredebilir güzellikte

Duy sesimi

Göklerin arkasında

Karanlıkların ardında

Tut elimi uzaklardan

Bırakma sonsuza dek

Sürsün bu sevgimiz...