Unutmak Üzerine Bir Şiir

gitme dediğim zamanlar

vardı öyle ki

hemen ardından bir ben

kaldığım kendime...

o sonbahar senfonilerinde

kuru yapraklardan

taç yaparak

başıma taktınız

ve alkışladınız...

sessizce tünellere girdiğim

hiç bitmeyen

uzun yolculuklar da

unuturmuş...

kaldım hedefsiz...

bazen, bolu dağında soğuk bir mola...

keneflerde ağladığım...

sonra yüzümü yıkayıp

tekrar yoluma devam ettiğim

soluk sabahlar...

içimden hiç çıkmayan

dolambaçlarda,

ayaklarımı sürüyüp

yırtık elbiselere

sarıldığım..

gökte bir tek ay vardı

ve yollarda

bir de ben...

hiç bitmeyen yolculuklarda

sılasını unutmuş...

sılaya hasretsiz...

05.09.2012