Unuttum Uçmayı

medcezirlerine takılır kanatlarım hayatın

yaslarım başımı okşasın diye şefkatiyle

yırtık göğüslü kızıl asuman kadın

balıkçı ağlarının tuzu serpilir alnıma

kanarım kanat çırpışımda yokluğuna

İstanbul savurur duygularımı

çalkalanırım mavi ütülü çarşafın denizinde

sulu sepken ne varsa dökülür

ağulu kahve gözlerimden

leblerimde soluk

soğuk,

buz kesiği bir tebessüm

ve adını bulurum kendimin üşüdükçe

kuşatır korkular etrafımı

sensizliğin kahroluşluğunu düşündükçe

adım sen

yarım kalmış bir ten

tan ağarırken

acısı şiddetlenir kalbimin

sol tarafıma düşersin

soruyorlar yok mu kimsen?

ne zor cevabı bilsen

nasıl derim kimsemdi sevdiğim

kara duvaktı

öldüğün gün giydiğim

saltanatımdın

kanatlarımdın

koptum kendimden

düştüm göğümden

şimdi unuttum uçmayı

sahi gökyüzü ne renkti???