Unutulduğunu Sanan Sakız Ağaçlarımız
Sen hep savaşbaz oldun çaresizce
Asırlar geldi geçti bereketli topraklarımızda
Bu asırlar içinde ne Osmanlısı ne Rumları taşıdığın kutsallığınla
Mucizevi emanetsin sen bize!
Varlığın hep var oldu, yaşayacaksın.
Tanımayanlar oldu seni toprağınla buluşsalar da
Sen yer yüzünde bir enerji kaynağı,
Depremler gördün, düşlerine yıldırım düştü
Sular ile damlacık, gelecek oldun ağla ağla.
Sen ağladıkça şifam dağıldı karşılara
Tanımayanlar saldırdı size devam ettin yola
Her tepede her ovada her kuyu başında
Sana sonsuz şefkat edenler oldu, olacak
Kaybeden nüfusunu ölümsüzce yaşıyorsun...
Önder oldun bizlere
Yandın yine canlandın.
Köklerin sardı sınırları, kara dağı, çiftlik köyü
Sekeleyen oldu, bakıp bakıp gittiler,
Koştular, tam yaklaştılar, pes ettiler, küstüler
Yine ben kazandım nifak soksanız da.
Ben ölümsüzlüğümle haykırıyorum doğa anaya
Kandırmayın kendinizi
Ben coşarım kendi kendime...
NOT : Şiirdeki ben ( damla sakiz ağacidir).
25 Ağustos 2013