Usandim

Hayatın duvarları çarparken adımlarıma.

Ne ben rüyasını görebildim hayatın,

ne de hayat girdi rüyalarıma

Kendimi yudumladığım şu gece karanlığında,

dökülesi umutlar ardında,

yanıbaşımda,sağımda,solumda;

acıyı görünce göz bebeklerim

hissedince kanını akşam alacalığının ya da

vampir gibi çekerken beni içine içine

içimde ta derinlerde bir yerlerde

yelpazesine tutunmuş dururken aynalar

bakarken zavallı,masum ve çirkin yüzüme

kendimle yine iğrençleşmişken

iş bilmezken ,başıboş,aylak

zavallı martıların dönerek düşmesinde

ya da tutsak duran hayat pençesinde

ya da karanlıkları delmesini beklediğim hayat iksirinde

kendimi aramaktan

kendimi kaybetmekten

kendimle yorulmaktan;

usanmış biçare sebeblerin,

bakakalmış yanık düşlerin,

hayatın ta kendisinin ya da

gölgesini görmekten

usandım.

Karmakarışık kalırken hayat damarlarımda.

Bazen masum dururken yanıbaşımda.

Bazen çirkinleşirken pençelerim ya da.

nefesimi tutmaktan usandım.

Korkularım düşünce denizlerin dibine

Boğulan umutlarım haykırırken içinde,

renkleri tutacakken tam da bunun peşinde,

kendimde boğulmaktan usandım.

Tek nefes için ne sebeb kaldı ki şimdi

zamana uzattığım avuçlarda bomboşta kalır gibi

üzerime yıkılan Dünya belası gibi

dönerek ağlamaktan

dönerek savrulmaktan

dönerek haykırmaktan usandım.