Uslanan Gönül

Bir dağın tepesinde bir gülde dikenmişim

Yollara ram olmuşum bu yüzden tükenmişim

Hali ahvalim bile benden ayanmış ama

Mutluluk yağmurunda ateşle yıkanmışım.

Terk ettiğim zamanı zararsız sandığımda

Nefes bile düşmanmış adını andığımda

İsyana isyan etmek açık beyanmış ama

Gözyaşlarım kurumuş toprağa bandığımda.

Özgürlük zindanında tutuklanmış esaret

İmkana varamadan düğüm olmuş basiret

Zaten geçen ömrümün özü ziyanmış ama

Yeni doğan her günü tetiklemiş cesaret.

Diken ki can içinde bir kalbe batıyorken

Hayaller uçurummuş önünde yatıyorken

Aşkın bütün harfleri kanla boyanmış ama

Papatyalar ağlamış güller fal tutuyorken.

Umudu kalkan yapıp kaf dağına yaslanmış

Güneşe diş bilemiş bir gölgede ıslanmış

Derde dermanı yokmuş yandıkça yanmış ama

Düşe kalka yürürken asi gönlü uslanmış.

ŞİİRLERİN ŞAİRİ...