Üstü Çizik

biçimsiz kaygılar çağından geçtiydim

defne yaprakları saklayarak

arasında anılarımızın

yaşam vadisinde uçurum vadelerimizle

paylaşıyoruz nefes alışlarımızı

umutlarımızın üstü çizik

ve hüzün kadranlı zamanımızın

en az yarısında ağlaşıyoruz

çisil çisil usul usul

birer bardak çay

saçlarımızın renginde

kırık şeker parçacıkları

harcı yalnızlıklarımızın

yanağından topladığım

çeyizi yüreğimin

sürgit bir acıya tutsak

sen

asla uslanmazsın

uzlaştığım ölümler sırasında bile...

usta bir ritmdin bileklerimde

bileklerime kıyamazdım

intiharım dargın

uyusun diye damarlarımda

dalıp gidişlerin

sokaklar eskirdi

sana gelmek eskimezdi bir türlü

her anıyla yepyeni bir ulaşılmazlık

sararken yaprakları

içine kapanık bir orman gibi

büyüdükçe büyürdü içimde sensizlik

üstü çizik unutmalarımın

sen söz konusu olunca

güncesinde yolunu şaşırmış

zamanın...

yakında değilse kirpiklerinin sesi

saatlerin başı döner

geceye sığınır tüm saniyeler

bense takvimi olurum uzaklığının

tanımam hiçbir mesafeyi...

sokaklar eskir

sana gelmek eskimez bir türlü...