Üstü Çizilince

beni unutmanı gördüm arasız bir yağmurdu

eski çocukluk hastalıklarımı ararken

koyu bir yalnızlıktan gözlerim yeni açık

dünyayaya uzak bir kentte

son paramla bir sinemadan çıkmıştım

sense şimdi bile

ne bana ne kendine açtın bakışlarını...

ayrılığa uzayan bir yokuşta ağlıyorum

dinmiyor aramızdaki anıların yağmurlara gebeliği

yaşımı sensiz geçen yağmurlarla hesaplıyorum

iliklerime kadar huysuz bulutlarla doluyum

kıyameti oluyorum kendi çöllerimin

kuru yalnızlığım kalıyor sana...

kış şarkıları ezberliyorum soğukta

ıslığım ayazı tozlu rüzgarla yarışıyor ama

göremiyorum hangi ürperişte

saf ve çekincesiz şefkatim

bilemiyorum hangi sesteki çıtırtıyım

hangi uçurumda ayna

anlayana düşlerimi de terk ettiğimi

kendim için yalnızca öleceğim

öylesine el değmemiş seveceğim

yaşamak için hırpalanmışlığını...

bir çocuk gizlice ağlar

son gölge

yapraksız bir ağacın gövdesine sarılır

göğü kararır okul yıllarımın

yokluğunun tenimde üstü çizilince

daha sıkı sarılırım acılarıma

öper okşar koklarım

kendimde bulduğum

seni sevme gücünü

düş içinde bir düş de bile

bulamam izlerini

yanımda benleştiğin o öğle vaktinin...