Üstüm Başım Bozulmuş Şeker Kokusu

çocuğun kokusunda iklimler büzüşüyor

bu ses

duyulan ince tını

olmadık mavi gökyüzü veyahut denizde

isimleri okuyor bir bir

rüzgar alabildiğince

yaprakları altüst ediyor

dökülüyor seher vakti ellerimden

karanlığın rengi

her yer zifiri

ama aldırmıyor sevgi dolu yüreğim

her gün

arıyorum atmosferin en derininden

nefesime sokulan kum tanelerini

sorguluyorum bitişlerin nedenlerini

duymak acı veriyor bazen

görmek en elim kader çizgisi

ben düştüğümden beri

düşlerim yarım yamalak sanki

boylu boyunca yedi iklim

nöbet tutuyor yıldızım

gidiş belli iken çaresizce

uyumak haram oldu gözlerime

zaten günah bu kadar yolu beklemek

yolcu gelmedikten sonra

neye yarar ah çekmek

hiçbir beklentim

senin dışında bir varlığa ait olmuyor

bu görülebiliyor

lakin tuzaklar

kör bir bıçak gibi kalbime değdikçe

zar zor yaralar oluşuyor tenimde

üstüm başım bozulmuş şeker kokusu

uzaklaşıyor minikler yamacımdaki yerlerinden

hep seni vuruyor kalp atışlarım

akreple yelkovan hep seni gösteriyor

avuçlarımda sadece bir dirhem su

sakinleştirmiyor usumu

ruhum tir tir titremekte

şu günlerde

acaba

acaba

diyerekten can çekişmekte

şu önümden geçen açık yeşil

muradım olmuyor

akmazsan pencereme

eğer akmazsan pencereme

zaten hastalanıyor bedenim çaresizce

güneşim olmadığı için ölüyorum çok çok gizlice

eriyorum günden güne

...tebessüm zamanı geçeli epey oldu

ırmaklar çoşkunluğunu çoktan kaybetti...

kaybolmak büyüklük istiyordu

kaybolmak

senin üzerine hiç oturmuyordu

iyice küçülüyordun sözlerimde

ne kadar da dermansız kalıyordun

ben böyle söyleyince...

27.06.13