Ustura Kesiği Adın

İsyankârlığımın ceremesini yüklendim sırtıma;

Şimdi yağmura teslim bir şehrin akan günahlarında boğuluyorum.

Gökyüzü renksiz...

Kaybettiklerim mi içimi böylesine dağlayan?

Yoksa dilime dolanan küfürlerin ağırlığımı bastı ruhumu

Anlayamadım...

Gözümü sabitlediğim otobüs camından akıp giden yola inat

Yerinde sayan hayatımın labirentlerini çözme telaşındayım,

Sevişince reşit olacağını sanan ergen ruhların

Kemiklerini sızlatacak kadar ağır küfürler biriktiriyorum dilimde.

Gözyaşı şişesi konmayacak ölünce başucuma ki,

Akıtacak gözyaşımda kalmadı.

Kimliksiz şehirlerin katline merak saldığım günlerde

Geceyi bile donduracak kadar soğukkanlıyım.

İsmini bilmediğim bir sokağın köşesine sinmiş

Tanıdık yüzler arama telaşına düşmüştüm;

Karanlık,

Aydınlığa tövbekâr düşlerimi sarmaladı.

Efkârı, yüzgörümlüğünü takmış bir gelin gibi aldım koynuma,

Şimdi yokluğunla halvetim...

Çarşafımdaki kan,

Bekâretini ispatlayan gözlerimden kalma.

Hatırlamazsın,

Kılıfsızdı bana söylediğin tüm yalanlar

Ve şehrin üstüme giydirdiği

Etiketi ilk sahibinde kalmış gibi iğreti bir yalnızlıktı,

Kimdim?

Ve kimdi aralığın içine saklanmış ayaz gibi gözlerimi puslandıran?

Elimi nefesinde ısıtacak bir bakışaydı feryadım,

Ve dilime yapışacak bir duaya eş değerdi adın

Bulamadım...

İçim, parçalanmış sevdaların dağıldığı sokaklardan farksızken

Yoksul zamanların

Güvensiz saatlerini doldurdum cebime.

Ben ki;

Varlığının yitişinde

Cinnetin eşiğine gelecek kadar sevmeseydim seni,

Aşı boyalı bir hayat içinde

Senli yokuşlar bulmasaydım kendime,

Kehribar renkli düşler yaratmasaydım

Ve erguvanlar çizmeseydim bedenine,

Kokuna böylesi tutulmazdım...

Git şimdi;

Kırık kaburgalarımdan arta kalan parçalarla

Yeni bir can yaratacak kadar doğurgan değil aşkım...

Ellerim bile donmaya yüz tutmuş bakışlarımdan kaçarken,

Yüzün yabancılaştı dilime.

Ardımda sadece

Ustura kesiğinden can sızdıran adın kaldı...

Aralık'2009 Aydın...