Üşü/dün/dü

Avuçların uvertürü

Sıyrılır bakışın yüzü

Ufkun derinliğine bırakır gönlü

Soğuk güneşi giyinir keder

Siyah yorganı üstüne çeker

Denizi öpüp usulca kıyılara vurur seher

-İçini seyreltip susturan geceyi hikâye eder -

Mehtabı bulutlara dolanmış

Kaç uğrağın elvedasını taşır yelkovan

Fırtınayı allak bullak eden katran kanadında

Ölmesin diye düşler

Ay süzülüp koşsa

Serin neslinden

Söğütteki yeşil eğilip bükülür

Kavuğundaki toprağın sessizliğinden

-Mezhebi değişmiş bir taş yıkar bu nehirler-

Şimdi penceremde ağlar

Sisli keyiften dönmüş birkaç damla

Perdeler şahlanmış hüznünden

Artık anlatmaz beni

Geç kalmış yağmur

-Üşüyenlere yalnız uyanır mevsimler-