Üşüme Nar Çiçeğim

Hayat diyerek başladık mavi bir şiire

Kaybolan zamanları çürüttük dişlerle

Direndik rüzgâra, hak aradık fişlerle

Yaşadık ot gibi biz, savrulduk leşlerle.

Yorgun akşamlardı yansıyan yürekte

Unuttuk çaresizliğimizi yağlı bir direkte

Versiyon değişimli şarkılar kaldı bellekte

Yangınlara serdik düşlerimizi saf dileklerle.

Hüzünle karışık bir potpuri'dir dinlediğimiz

Nisan çiçekleriyle kanar kimi yüreklerimiz

Hüzünle mayalı ekmektir her öğün yediğimiz

İz bırakır bedenimizde, hımm tadı ne kadar nefis.

Her gece bir karanlık devrilir yorgun bedenimize

Okyanuslar ağlar sessiz, sevmek bizim neyimize?

Kaybolmuş ilk yazların tozlu yolları, arıyoruz nerede?

Kalaysız kazanlar gibi kalmışız, delik deşik içimizle.

Nar çiçekleri üşür mü, dilimizle silemedikçe anıları?

Ayaklarımızın altındaki yara bereler her an kanarken

Bir türlü koparamadığımız zincirlerle hayata direnirken

Söyle sevdam, hüzün şiirleri nar çiçeklerini üşütür mü?

Anıları yükleyerek taşırız sırtımızda, sevdayı hiçe sayarak

Nereden aldığımızı unuttuğumuz gülümsemelerle kanayarak

İçimizdeki sorularla, yanıtsız cevaplarla küskünlük taslayarak

Sen üşüme sevdam, kül içinde büyür nar çiçekleri, üşür mü?