Üşürken Ellerim

Sensizliğin ikinci baharı

Yapraklar teker teker dökülüyor

Ruhum bedenime sormadan

Birden bire yok oluyor

Sensizliğin ikinci baharı

Güller bir bir soluyor

Yağmurun kokusu birdenbire

Kokunu alıp uzaklara götürüyor

Sensizliğin ikici baharı

Yanan ateş sokağı ısıtıyor

Kalbimin derinlerinde bir fırtına

Bütün şehri ağlatıyor

Sensizliğin ikinci baharı

Tabutunu götürenler zar atıyor

Buralar hiç değişmedi

Ahmet amca yine semaveri yakmaya koyuluyor

Ve işte sensizliğin ikinci baharı

Benim yine son baharım oluyor

Üşürken ellerim

Mezarında yine seni bekliyor...