Üşüyerek Öleceğim

Her gece yatağıma yatarken düşünüyorum

Azda olsa seninle mutlu olduğum günleri çok özlüyorum

Bana bu kadar acı çektirmiş olsan da seni yine seviyorum

Yalnız kalmış kalbimle bu gece de üşüyorum

Üşüyorum bu gece buz gibi yatağımda

Üşüyorum sensizliğin vermiş olduğu ıstırapla

Bu gece de kalbim yalnız kapkaranlık odam da

Üşüyerek öleceğim bir gün bakarak karanlık duvarlara

Yalnızlık nedir sen nerden bileceksin ki

Dilinle seviyorum desen de ben değildim ki kalbinde ki

Biri yüreğini acıtırda hatırlarsın beni belki

İşte o zaman derim sana o beddua idi dilim de ki

İnkâr edebilir misin senin için yapmadıkları mı?

İnkâr edebilir misin senin için yağmurda ıslanmadığı mı?

İnkâr edebilir misin ey zalim seni aldatmadığı mı?

İnkâr edebilir misin ey zalim senin sevdanla yanmadığımı

Ne idi benden istediğin

Ne idi benimle alıp veremediğin

Ben değil mi idim senin sevdiğin

Ey zalim beni niye terk ettin

Ben şiir yazmaktan anlamazdım ki

Sevgimi, aşkımı, kara sevda mı mısralara dökemezdim ki

Şimdi akıtıyorum sana bu şiirlerle tüm nefreti mi?

Hiç bilemezdim seni bu kadar sevdiği mi?

Biri bizi ayırmak mı istedi

Aşkımıza sevdamıza ne engeldi

Yoksa suçum seni deli gibi sevmek mi idi

Hiç seven bu sevdadan vazgeçebilir mi idi

Ya bir düşün senin yaptığın zalimlik değil mi?

İnsan sevdiğinden hiç vazgeçebilir mi?

Seviyorum diyen hiç terk edebilir mi?

Ey zalim; sen beni hiç sevmedin değil mi?

Sen nasıl söz vereceksin nikâh masasında

Sağlıkta ve mutlulukta diyebilecek misin olacağım hep yanında

İnanmıyorum artık sevdana da gözyaşlarına da

Anladım ki artık yalnız kalacağım bu hayatta