Üvercinka Günlüğü

eylül'ün rüzgârı sapsarı üvercinka

pencere pervazına dökülüyor pu.t tüyleri

koyu karanlık can'lar çalıyor zangoç

sokak lambası altında yanık kibrit çöpleri

sırtımda kambur duruyor bir resim

gri bir ölümü müjdeliyor

kelebeklerin figürsüz ömürleri

toprak üstünü örtüyor yağmurlar

kemik torbalarına düşüyor yüzüm

lahit duvarında ıslak kan izleri

kaburgalar iç içe kimse ağlamıyor!.

isrâfil

sûr'u kulaklarıma üflüyor

büyüyor içimdeki s/onsuz cennet

önce dilimi kesiyor zaman

sonra kale'mi yıkıyor vaveyla

güneşi görmüyor gözlerim

postallar yürüyor sağ kalan yanımda

ip bağlıyorum ruhumun ucuna

yine kimse ölmüyor!.

uçur beni üvercinka..