Üvey

sesi kısık kaldırımların

gözümde küçüldükçe dünya

şaşıyorum kalbimdeki tortuya

unutkanlığı unutan benim

güzelliğinin karşısında...

yalnızlık üvey annemdi

koynunda ağlamaklıca üşürken

tepeden tırnağa özlemeyi öğrendiğim

ve kimseye çaktırmadan

söyleşmeye küsmüşüm

nefes aldığım her ana

yarın kaygısıyla yarınsız...

ayrılıkla benzeyen yanlarımız vardı

ikimiz de yalnızlığı severdik

ve yol kaygısı çekmeyeli

ürküttüğüm kuşlar kadar aceleciyim

ulaşmaya kerpiç sıvalı bir türküye

ne uykularıma çekecek bir kapım var

ne uyanmalarıma çalacak kapım

yolcululuğum var

otun acı kokusuna

sadeliğine bir taşın

içime işlemeden ölüm

öpmek istiyorum mazlum bakışlarını...