Uyandim Yokluğuna /istanbul

' meşk ile goncalanır derd-i cefa bana.

sensiz bir ömür binyıl cehennem reva bana'

İçimde salınan bir sevdaydın İstanbul

Şimdi tarumar etti ayrılığın yüreğimdeki depremlerle

Şarkılar söylenirdi Üsküdar'da

Gündoğumunu seyrederdik

Cibali bize gülümserdi

Rüzgârların en güzeli modadan eserdi,

Sonra yağmur yağar dinerdi gözlerimizden,

İçimde bir sevda yanıp sönerdi.

Ah, İstanbul yalandır artık

O buram buram tarih kokan caddelerin

Yalandır yaşadığım gökyüzün!

İşte gittim boğazıma düğümlenirken bir veda,

Sana kalan beni de yitirmekti.

Varlık sende güzel İstanbul,

Yokluk sende kötü,

Yaşadığım her an sende bir başka türlü;

Yaşamak seninle güzel,

Ölüm sende bir başka türlü!

İşte gidiyorum, kurtuluyorsun benden,

Yaşadığım o çaresiz akşamlar

Hükümsüzdür artık,

Hükümsüzdür adına söylenen bütün şarkılar!

Şimdi kayıp gidiyorum mısralarında o hummalı şiirlerin.

Sende kalan bütün hatıralar

Silindi zihnimden,

Gökyüzün yalan, aşkın yalan

Ekmeğin de suyun da haram!

Ne güldürdün, ne de ağlattın beni,

Ne yaşattın, ne de öldürdün beni,

Vurup giderken yüreğimi

Bir kör kurşun gibi ayrılığın,

Şimdi sensiz uyanıyorum sabahlara

Uçurumun kıyısında.

İşte içindeyim bir rüyanın:

Darboğaz bir Eminönü sabahı,

Yeni cami avlusunda yitirmişim genliğimi

Kimsesizliğe bırakılan bir çocuk gibiyim

Martılar bana gülüyor;

Ben halime ağlıyorum,

Sonra buz kesilmiş bir acıyla uyanıyor bedenim

Üstelik geceden çıkmışım

Ve geceden de ağır bu sensizliğim!

Gözlerim uykuya hasret kalmış,

Yüreğim sana,

Ve bir de kan damlıyor gözlerimden,

Susuyor bütün martılar,

Haykırıyorum yokluğuna,

Üstelik sen de yoksun;

Ve beni unutmuşsun!

Ne martı sesi var artık

Ne bir vapur sesi

Ne de bir ezan sesi Süleymaniye'nden.

İşte sensiz de nefes alıyorum;

Adına yaşamak denirse,

İşte gittim, bir kez olsun dönüp bakmadın ardım sıra

Acılar sana kalsın, çaresizlikler sana,

Varlığın da, yokluğun da senin olsun

Ey medeniyetler şehri

Ben nereye sığdırayım şimdi o koca ismini,

Hangi uygarlığın ütopyasında yaşatayım seni

Rüyalarımda ne diye göreyim İstanbul,

Zihnimde nasıl yaşatayım resmini?

Varlığın da yokluğun da al senin olsun!

Kızkulesi bende kalsın,

Topkapı, Sirkeci, Sarayburnu bende kalsın

Beni de silme tarihinden ne olur,

Bir hatıran da ben olayım;

Ey Fatih'in fethettiği,

Eyyubun rüyalarına girdiği şehir,

Ey Bizans'ı surlarında hapseden,

Koca Sinan'ın yeniden nakşettiği billur,

Ey medeniyetler beşiği!

Tan yelleri eserken yine bir Üsküdar sabahında

Hatırla beni.

Bir akşamüstü baktım sana Çamlıca'dan

Bakır rengindeydi boğaz

Birden bir rüzgâr esti Emirgan'dan

Sen ne güzeldin İstanbul

Bir rüya gibiydin

Ve uyandım:

Şimdi içimde sen, kalbimde sen

İşte yaşıyorum yine de

Uçurumlar kıyısında sensizken

İşte nefes alıyorum, gün batımı şafaklarda

Üşüyorum tut ellerimden

Ve gidiyorum bir veda bile demeden,

Şimdi dinliyorum ah İstanbul,

Sensizliğin şarkısını,

Gözlerimden kan kırmızı yağmurlar yağarken!