Uyanın

Nefes alıyoruz hayatta

Kayyüt gösteriyoruz yaşamak için.

Şu an kavi bir dünya belki

Sürur ve güsayiş veren.

Ağaçlar sayesinde bunlar

Münhasıran ağaçlar sayesinde.

Ne kadar rakit olsalar da

İçleri yanıyor, anlaşılıyor.

Onlar bizim kadar dayanamadılar

Bir vaveyla attı ağaçlar

Yer gök titredi deprem gibi

İnsanların içine işler gibi.

Yok oluyor artık onlar

Yanıyor ciğerlerimiz

Yine biz kıyıyoruz onlara

Hayatın anlamı ağaçlara.

Mucipsiz olanı da vardır,

Varlık yüzünden olanı da.

Mebzul diye düşündüğümüz

Uyanın! Ağaçlar ölüyor.

İleride tahassür duyacağız

Başkalarından mahabbet arayacağız.

Onları unutmayacağız ama

Uyanın! Ciğerlerimiz parçalanıyor...