Uykusuzluğa Uyanmak

Sese çarpan çocuk sesleri suskun

Bugün kullanılmayan bir tren tünelinde

Ve düşler kahkahasında daha mavi ağlıyor

Kuzey martıları dalarken uykulara

Daha titrek

Daha eksik sevişme yoklukları beliriyor gökyüzünde

Yıldızı umutsuz bir çığlıya veda partisi misali

Vedasız gece

Sessizlik

Patikalardan geçen periler yol bulma telaşında

Sihre dokunacak çaresiz gözler

Orman yangınında yeşilliğini yitirmiş

Aşk acılarında

Yaprak yaprak

Her düşe bir sonbahar bulunurdu bir zamanlar

Büyümeden önceydi

Büyüdükten sonraydı biraz da vazgeçmek

Kim ister ki kirli iki elle masal kitaplarını tutmayı

Beni okyanusa gömün dizesinde

Dizlerinin sızısı kadar yoksulken şafak

Uyanmak

Yani yeni bir gün

Ne kadar anlamlı olabilir ki?

Tüneller karanlık ve kararmışken tuğlaları acıdan

Kim görmek ister geçip gidenleri içimden

Ve içlerinden

Her eve bir göç yolu bulunur elbet

Her söze bir kurtuluş

Her çocuğa bir gelecek kurulur elbet

Her çocuğa bir geçmiş bırakılır

Özenle özlemini çekeriz uzak diyarlara dalan gözlerden

Özlemle kucaklarız içi boş gibi görünen anları bir gün

Bir gün döneriz kucak açmaya

Sese çarpan çocuk seslerini unutarak

Sıcak ve dilsizce konuşuruz ufukları

Tebessüme belirerek

Yeni yeşil fidanlar yokluğunda bir kurak yas hala hayat

İki damla gözyaşına kök salmak kolay değil toprağa

Toprak gök mavisi kadar ıssız

Deniz mavisi kadar huzurlu ve cani çocuk seslerine

Aşk yolunu birçok kez değiştiriyor kader çizgisinde

Neşeyle mi, hüzünle mi bilinmez

Çocuk sesleri kayboluyor eski bir tren tünelinde

Sese çarpıyor sessizlik

Bazen sese çıkıyor sessizlik

İnsanlığın gün ışığına özlemi gibi

İnsanlığın insana özlemi misali...