Uymuyor Üzerime Yokluğun

üzerimde yağmurlu dağ ağırlığı

akşamın dili uymuyor üzerime

sensizliğe alışırım diye korkuyorum

şarkı söylemekten

gözlerimin canevinde saklıyorum gülüşünü

ve bil ki deniz kızı saçlım

aşktan emekli olan

ölüme sığınır

ellerime saçlarından bir sofra kur

ezberlediğim yokluğuna gömme beni...

insan tanıdığı toprağa özenir

göçerken yeniden doğar gibi

sarılır zerresine kadar yeryüzüne

muzip bir seferberlikteyim

acemi de olsam ezberlerimden soyunmaktan

seni yeryüzüm sanıyordum

bir de gökyüzüm oldun şimdi...

seni sevmekten başka bir

aritmetiği yoktu hayatımın

bütün dengeler soluğunu taşıyan

rüzgarların samimiyetindeydi

kendimi sensizliğe bölerdim

ayrılığın damak tadındaki

sonbaharların tek gündemiydim sanki

sonumuz yoktur

yokların yakışmaz benliğime

hırçın bir tanrı gibi gözler sabahı

yalnızlık...

annemin avuçlarından içtiğim su kadar

samimi ol yangınıma

uymuyor üzerime yokluğun

neşe ol mutsuzluğuma

kızımın okşadığım saçlarındaki kıvılcım kadar

umutsuzluğum olma...